Menu

Producenci

Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Odwiedziny gości

Dziś:93
Wczoraj:142
W tym tygodniu:647
W tym miesiącu:4,804
W tym roku:209,636
Wszystkich:1,341,950

Sklep czynny:

Poniedziałek-Sobota

9:00-20:00

Niedziela

12:00-18:00

 


Mapka dojazdu


Pokaż zoo-portiernia na większej mapie

Falista

Dzikie papużki żyjące na wolności mają możliwość dowolnego wybierania pokarmu i instynktownie wiedzą, co jest dla nich najlepsze. Papużki hodowane w domu zdane są na opiekę człowieka, który powinien wiedzieć czym i jak należy je karmić.

Najprościej zakupić w sklepie zoologicznym gotową mieszankę ziaren przygotowaną specjalnie dla papug i wzbogaconą odpowiednimi ilościami witamin i mikroelementów. Dzienna porcja mieszanki to 2 łyżeczki pokarmu w zależności od apetytu ptaszka. Samodzielnym przygotowywaniem mieszanki zajmują się głównie hodowcy, którzy dobierają składniki w zależności od płci ptaszka, wieku i odmiany.

W skład tych mieszanek wchodzą: proso, kanar, siemię lniane (2:2:1) oraz jako dodatki: konopie, soczewica, nasiona traw, owsik, słonecznik, nasiona sałaty, mak, owies (w niedużych ilościach). Jako uzupełnienie i wzbogacenie mieszanki ziaren można podawać mleko w proszku, kawałki biszkoptów lub innego suchego ciasta. Bardzo dobrym przysmakiem dla papug są kolby smakowe, których dodatkową zaletą, oprócz dobrego smaku, jest możliwość ścierania dzioba.

Oprócz mieszanki ziaren należy podawać zielone części roślin: szpinak, pietruszka, pokrzywa, rzeżucha, mniszek, bazylia, babka, ptasznik i gwiazdnica pospolita, koniczyna, krwawnik. NIE PODAJE SIĘ PAPUŻKOM SAŁATY, GDYŻ POWODUJĘ BIEGUNKĘ. Wszystkie te rośliny przed podaniem muszą być dokładnie umyte i osuszone. Nie powinny być zbierane na terenach zanieczyszczonych i nie mogą zawierać w nadmiarze szkodliwych związków ( wiosenne nowalijki ze sklepu). Dobrym pomysłem jest włożenie wiosną kilku świeżych gałązek z młodymi listkami i pączkami (wierzba, klon, lipa, akacja, dąb, buk, olszyna, jabłoń, śliwa, brzoza).

Papużki bardzo lubią owoce, które stanowią cenny pokarm uzupełniający ich dietę. Można im podawać: dojrzałe jabłka, gruszki, czereśnie (bez pestek), banany, melony, arbuzy, winogrona, figi, brzoskwinie i morele.

Preferowane warzywa: tarta marchewka (karoten), pomidory, świeże ogórki, cukinia, dynia, gotowane ziemniaki.

Jako uzupełnienie prawidłowo skomponowanego jadłospisu można podawać rozdrobnione orzechy włoskie i laskowe. Szczególnie chętnie są wyjadane przez wiele papużek orzechy ziemne. Jesienią bardzo wartościowymi pokarmami są: jarzębina, czarny bez, głóg i tarnina. W zimie można podawać skiełkowane ziarno pszenicy, które zawiera witaminę E i zastępuje niedostępne o tej porze roku zielonki. Można też założyć własna uprawę doniczkową owsa i rzepiku. Po wyrośnięciu rośliny te wstawia się razem z doniczką do klatki. Jeśli nie podajecie swoim papugom karm zielonych należy raz w tygodniu podać wodę z rozpuszczona w niej multiwitaminą.

W formie nagrody można podawać cukier w kostkach, ale tylko w niewielkich ilościach (1/4 kostki cukru na tydzień). Papugi za nim przepadają!

Często zdarza się, że fruwająca sobie swobodnie po mieszkaniu papużka chętnie towarzyszy opiekunowi przy jego posiłkach i wyjada co smaczniej wyglądające kawałki z talerza (szczególnie makaron). Trzeba uważać, aby się nie poparzyła (gorąca zupa) i najlepiej odłożyć jej troszkę ryżu, ziemniaków czy makaronu (bez sosu) na spodeczek. Nie strofowana papuga będzie się Wam namolnie pchać prawie w sam środek talerza, a przecież to co je człowiek w większości przypadków nie nadaje się jako pożywienie dla papug i może jej zaszkodzić.

Niezbędnym elementem pożywienia ptaków jest wapń ( do kupienia w sklepie zoologicznym) wpływający na prawidłowy wzrost, budowę kości oraz upierzenie, a także preparat węglowy poprawiający trawienie i zapobiegający występowaniu biegunek.

Papużki w okresie lęgowym powinny być dokarmiane pokarmem jajecznym, który można w postaci suchej kupić w sklepie zoologicznym lub białym serem. Ser może być zamiennikiem jajka, pod warunkiem podania go tylko na krótki okres. Usunięcie sera powinno nastąpić po upływie 3-4 godzin od momentu wyłożenia (podobnie postępować należy z inną karmą miękką , warzywami i owocami).

Papugi muszą mieć zapewniony stały dostęp do czystej wody. Nie musi to być woda przegotowana, wystarczy odstana, ale najlepiej podawać mineralną niegazowaną.

 

Pierzenie się papug.

Proces pierzenia się u papug nie jest tak regularny jak u kanarka i czasami trudno ustalić jego przyczyny. Najczęstszą przyczyną jest zmiana temperatury w pomieszczeniu, w którym papugi stale przebywają lub przeniesienie klatki w inne cieplejsze lub zimniejsze miejsce. Zmieniając pióra papugi przystosowują się do nowych warunków. Pierwsze pierzenie młodych papug wyklutych zimą odbywa się na przełomie wiosny i lata, a wyklutych wiosną i latem na przełomie jesieni i zimy. Częściowa wymiana piór może nastąpić również w okresie gniazdowania. Aby ptaszki w normalnym czasie mogły odzyskać swój wygląd i samopoczucie powinny być szczególnie troskliwie pielęgnowane i odpowiednio lepiej karmione, bowiem wymiana piór bardzo osłabia ptasi organizm i czyni go mniej odpornym na różne infekcje. W sklepach zoologicznych można kupić specjalną odżywkę na upierzenie, której regularne stosowanie zapobiega powstawaniu niedoborów witamin i związków mineralnych w organizmie ptaszka.

 

Czy warto rozmnażać papużki faliste?

Decydując się na rozmnażanie papużek musicie się zastanowić, co zrobicie z ich potomstwem. Młode ptaszki szybko rosną, potrzebne więc będą nowe klatki wraz z wyposażeniem, być może również woliera, a także większe ilości karmy i odżywek. Większa ilość ptaszków wymaga od hodowcy dużej ilości czasu przeznaczonego na karmienie, czyszczenie klatek i dokładne obserwacje. Każdy hodowca stawia sobie za cel ciągłe doskonalenie stadka, ulepszanie cech (barwa, sylwetka). Wszystkie zabiegi hodowlane pochłaniają wiele czasu, starań, gotówki i wymagają doświadczenia oraz znajomości teorii. Profesjonalizm w hodowli przynosi wymierne rezultaty w postaci zdrowego i pięknego przychówku oraz satysfakcji dla hodowcy. Powodzenia!

 

Rozmnażanie - porady dla hobbystów.

Zawieszenie budki lęgowej (do nabycia w sklepach zoologicznych) - najlepiej na zewnątrz klatki - u dobranej pary papużek powoduje nasilenie instynktu rozrodczego. Od tej chwili ptaki często przesiadują w pobliżu budki, badają dziobami otwór wejściowy i patyczek umieszczony pod nim. Rozpoczyna się pora zalotów. Samczyk stara się o pozyskanie względów partnerki przeczesując jej pióra na głowie i karku, zachęcając świergotaniem i karmiąc. Po kilku dniach zalotów i zgodnego współżycia samiczka zaczyna interesować się budową gniazda. Trzeba wówczas umieścić w budce garść trocin. Często jednak samiczka czyści domek starannie usuwając wszystko, co się w nim znajduje. W takim wypadku nie należy wyściółki uzupełniać, lecz poczekać, aż samiczka zniesie 1-2 jajka. Dopiero wówczas trzeba jeszcze raz wyścielić budkę, a jajka ułożyć na środku dna. Naturalne dziuple posiadają na dnie zagłębienie. Dlatego też, aby ułatwić samiczce wysiadywanie jajek można w miejsce dna wstawić deskę o grubości 10-20mm z wyprofilowanym zagłębieniem w części centralnej. Tam będą znajdowały się jaja i zapobiegnie to również rozrzucaniu jaj w momencie opuszczania przez samicę budki. Po upływie 2-5 dni po kopulacji samiczka znosi pierwsze jajko, a następne pojawiają się w odstępach 24-godzinnych. Wysiadywanie rozpoczyna się najpóźniej z chwilą zniesienia drugiego jajka. Liczba jajek może być różna, przeważnie od 5-6, ale równie dobrze mogą być tylko 3 lub 9. Aby mieć pełną kontrolę nad lęgami należy zniesione jajka prześwietlać.

Absolutnie nie wolno przeganiać samiczki z gniazdka, trzeba wyczekać moment, gdy pójdzie się napić lub coś zjeść. Jajeczka uszkodzone usuwa się z gniazda natychmiast, natomiast pozostałe obserwuje pod światło (żarówka). Niezapłodnione są przezroczyste, zapłodnione, ale zamarłe mają w środku tylko ciemny skrzep , a w tych z rozwijającym się zarodkiem widać gęste zaciemnienie w środkowej części i delikatną pajęczynkę czerwonych naczynek krwionośnych. Kontrola powinna przebiegać szybko, nie dłużej niż 2 minuty, aby nie niepokoić samiczki i nie przechłodzić jajek. Jajeczka niezapłodnione i zamarłe należy usunąć. Często samiczka sama przeprowadza selekcję wysiadywanych jaj. Dlatego też znajdując w klatce przed budką wyrzucone jajko możecie być pewni, że było ono niezalężone. Podczas wysiadywania jajek przez samiczkę samiec przebywa bardzo blisko budki i od czasu do czasu karmi samicę. W klatce zbiorowej samica rzadko opuszcza budkę i samiec przejmuje na siebie obowiązek dostarczania jej pożywienia oraz bacznie strzeże swego terytorium. Podczas prawidłowego przebiegu wysiadywania zarodek rozwija się przez 18 dni (może być i trochę dłużej). Po tym czasie zaczyna się wykluwanie piskląt i następuje to w podobnych odstępach czasu jak znoszenie jaj. Pisklaki przychodzą na świat samodzielnie, bez pomocy rodziców, radząc sobie dziobkiem zakończonym specjalnym ostrym wyrostkiem. Młode papugi wykluwają się nagie i ślepe. Po ok. 7 dniach pokrywają się rzadkim puszkiem i pojawiają się zaczątki piór tzw. rurki na skrzydełkach, a później na tułowiu. 10 lub 11-go dnia zaczynają już przyglądać się światu przez wąskie szparki między powiekami, a po następnych kilku dniach oczka są już okrągłe. Po wykluciu się młodych należy co parę dni zaglądać do budki, aby sprawdzić, czy są one dobrze nakarmione, a także czy nie mają wad wykluczających pisklęta z hodowli. Młode prawidłowo karmione powinny mieć cały czas dobrze wypełnione wole. Mniej więcej po 50 dniach od momentu złożenia jaj młode zaczynają opuszczać budkę. W tym czasie często zdarza się, że samiczka ponownie zaczyna się nieść. Najprostszym sposobem zmuszenia papużek do zrobienia sobie "pauzy" jest zabranie im budki lęgowej.

 

Wychowywanie młodych papużek.

Po kilku godzinach od wyklucia maluchy są już gotowe do przyjmowania pokarmu i samiczka karmi je papką powstałą ze spożytego, roztartego i wymieszanego ze śliną pokarmu. Gdy młode podrosną i coraz natarczywiej domagają się pokarmu samczyk pomaga samiczce je karmić. Mniej więcej 26 - 30 dniowe maluchy zaczynają wychodzić z budki i próbują same pobierać pokarm , choć jeszcze ciągle są karmione przez matkę (do ok. 30 dni po opuszczeniu gniazda) . Młode ptaki, które potrafią już samodzielnie pobierać pokarm podstawowy należy już oddzielić od rodziców i umieścić najlepiej w wolierze, aby mogły ćwiczyć i doskonalić trudną sztukę latania. Młode papużki po oddzieleniu od rodziców powinny być karmione karmą podstawową oraz miękką. Klatki, w których trzymane są młode ptaki trzeba codziennie dokładnie czyścić, myć baseniki i pojemniki na pokarm i wodę. Młode papugi na początku nie umieją pić z poidełka, dlatego powinny mieć wstawioną miseczkę z wodą.

Pierwsze pierzenie trwa zwykle 10 tygodni. Wymiana piór następuje najpierw na grzbiecie i rozchodzi się w kierunku ogonka i głowy.

 

Obrączkowanie papug.

Członkowie Związku Hodowców Kanarków i Ptaków Egzotycznych mają obowiązek obrączkowania ptaków. Jest to niezbędne do ustalenia tożsamości ptaka i daje możliwość wystawienia go w konkursach i zawodach organizowanych przez PZHKiPE. Znakowanie papug polega na zakładaniu im w wieku 6-8 dni na nóżkę obrączki aluminiowej z wytłoczonym na niej numerem. Obrączki można uzyskać w regionalnym oddziale PZHKiPE lub Polskiej Federacji Ornitologicznej. Tam również dowiecie się w jaki sposób założyć obrączkę, aby nie uszkodzić papudze nóżki.

 

Chora papużka.

Najczęściej spotykane oznaki choroby:

ospałość i apatia (większość czasu ptaszek siedzi z głową wtuloną pod skrzydełko)

spowolniona reakcja

nastroszone pióra

matowe oczy

ropna wydzielina z oczu

zabrudzony w okolicy otworów nosowych dziób

sklejone i brudne pióra na podbrzuszu

krótki i szybki oddech ze szmerami

chrypka

na brzuszku występują zaczerwienienia, plamy lub wyraźnie odznaczają się czerwone jelita

zbyt częste potrząsanie ogonem

odchody wodniste, śluzowate, brunatne lub ciemnozielone, czasem z domieszką krwi

zabrudzone pióra w okolicy odbytu

zaparcia

ciągłe drapanie się

ubytki upierzenia ( poza okresem pierzenia się) oraz drapanie

chropowaty nalot głównie na woskówce, nóżkach i w okolicach oczu

chorobliwy apetyt i jednoczesne chudnięcie

drżenie kończyn, głowy lub całego ciała

konwulsje

niesprawna, wleczona bezwładnie kończyna

całkowite porażenie ciała lub utrata przytomności

Jeżeli choroba nie zostanie rozpoznana w pierwszej fazie rozwoju szanse na przeżycie i wyzdrowienie są niewielkie. Najlepiej według zasady: "lepiej zapobiegać, niż leczyć" stworzyć ptaszkowi jak najlepsze warunki do życia i rozwoju. Jeśli pomimo troskliwej opieki i odpowiedniego pożywienia papuga zachoruje nie należy jej leczyć na własną rękę, gdyż może to dać skutek odwrotny od zamierzonego, czyli doprowadzić ptaszka do śmierci. Zdiagnozować chorobę może tylko wytrawny hodowca i lekarz weterynarii, natomiast właściwym leczeniem powinien zająć się tylko weterynarz.

 

Papuga może mówić!

Podstawowym głosem papużki falistej jest melodyjny świergot przechodzący w chwilach strachu lub silnego zdenerwowania w przenikliwy skrzek nieprzyjemny dla ucha ludzkiego. W niewoli papużka jest w stanie naśladować ludzką mowę: może opanować do 500 słów. Nauczyć mówić można tylko młodą papużkę (najlepiej kupioną od hodowcy), gdyż starsza może w ogóle się nie oswoić i nie będzie chciała się uczyć. Nauka mówienia polega na częstym powtarzaniu jakiegoś słowa, a efekt można uzyskać dopiero w kilka miesięcy po rozpoczęciu "lekcji" i wiele zależy od anielskiej cierpliwości nauczyciela. Najlepsze do nauki są godziny wieczorne, wtedy papużki chętnie słuchają tego, czego mają się nauczyć i łatwiej sobie to przyswajają.

 

Co złego może spotkać papużkę?

Oswojonej papużce można udostępnić do lotów całe mieszkanie, należy jednak pamiętać, że swobodnie latający ptak jest narażony na wiele niebezpieczeństw:

Nadepnięcie przez nieuwagę na siedzącego na podłodze ptaka.

Zamknięcie drzwi, na których górnej krawędzi lubią przesiadywać ptaki.

Porażenie prądem elektrycznym w wyniku skubania przewodów i kabli.

Poparzenie przez płomień kuchenki gazowej, gorące żelazko itp.

Wpadnięcie do garnka z gorącą zawartością.

Zjedzenie trujących roślin ozdobnych.

Uderzenie podczas lotu w szybę lub lustro.

Wyfrunięcie na zewnątrz przez otwarte okno.

Złapanie przez kota, jeśli on również jest Waszym ulubieńcem i mieszka w domu.

Zatrucie nikotyną poprzez stałe przebywanie w gronie palaczy.

Wygenerowano w sekund: 0.00
1,463,286 unikalne wizyty