Menu

Producenci

Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło

Odwiedziny gości

Dziś:405
Wczoraj:168
W tym tygodniu:1,285
W tym miesiącu:5,950
W tym roku:187,041
Wszystkich:1,319,355

Sklep czynny:

Poniedziałek-Sobota

9:00-20:00

Niedziela

12:00-18:00

 


Mapka dojazdu


Pokaż zoo-portiernia na większej mapie

Nierozłączki

Nierozłączki Fischera

Długość nierozłączek Fischera wynosi około 14 cm Nie można rozróżnić płci po ubarwieniu. Jasnozielony kolor tułowia przechodzi nagle w żółty szyi a później w pomarańczowo - czerwony głowy z malutkim zszarzeniem na jej czubku. Oczy są czarno-brązowe, otoczone szeroką białą obwódką, dziób zakrzywiony, jednorodnie żywoczerwony. Górna powierzchnia kupra pokryta jest ciemnoniebieskimi połyskliwymi piórami, a końcówki piór ogonowych zabarwione są jasnoniebiesko. Skrzydła na zewnątrz są ciemnozielone, od spodu i na końcach czarno brązowe. Młode ptaki są ubarwione tak samo jak dorosłe, ich kolory mogą być nieco bledsze. Jak dotąd wyhodowano odmiany: lutino (głowa i oczy czerwone, ciało żółte), żółtą, niebieską oraz albinotyczną. Gatunek ten został odkryty w 1887 roku przez A. Reichenowa i nazwany na cześć współodkrywcy dr G.A.Fischera. Nierozłączki te występują w północnej Tanzanii, na południe od jeziora Wiktorii. W naturze ich okres lęgowy przypada tuż po sezonie deszczowym, na początku maja, w hodowli lęgi mogą odbywać się praktycznie cały rok, ale najlepszym czasem jest późna wiosna i wczesne lato. Zachowania godowe zaczynają się karmieniem przez samca samicy, który kiwając głową zwraca zawartość wola. Samiec lata dookoła samicy, ćwierkając przy tym i zgrzytając dziobem. Często dopiero wtedy można rozróżnić płeć (samiec odzywa się wtedy dużo częściej niż samica), ponieważ morfologiczny dymorfizm płciowy u tego gatunku jest bardzo niewielki i przejawia się w różnicy w kształcie głowy. W naturze nierozłączki gniazdują w dziuplach drzew lub w opuszczonych budowlach wikłaczy. W hodowli trzeba zapewnić im budkę lęgową oraz materiał do zbudowania gniazda wewnątrz niej - świeże, cienkie gałązki brzozowe lub wierzbowe, resztki kolb prosa senegalskiego, łodygi pszenicy. Materiał ten jest, czasem po wstępnym rozdrobnieniu, zanoszony do budki lęgowej głównie przez samicę. Gdy gałązki te znajdą się już w budce są starannie układane tak, aby utworzyć tunel z komorą gniazdową na końcu. Gdy gniazdo jest już prawie gotowe samica rozdziera niektóre gałązki na cienkie paski i mości nimi komorę lęgową. Po ukończeniu budowli samica składa jajka, najczęściej, co dwa dni po jednym. Docelowo jest ich 4-6, a wysiadywanie trwa 21-22 dni. W czasie zalotów i lęgów samiec karmi partnerkę zwracając pokarm z wola. Małe nierozłączki opuszczają gniazdo po 6-ciu tygodniach i jeszcze przez dwa są karmione przez samca.

 

Nierozłączki krasnogłowe

Nierozłączki niassa są najmniejsze z wszystkich dziewięciu gatunków, ich długość wynosi 12-13cm. Jak u wszystkich gatunków z białą obwódką dookoła oczu nie ma możliwości rozpoznania płci po ubarwieniu. Tułów tych nierozłączek jest jasnozielony, skrzydła ciemnozielone, a lotki czarne. Głowa jest pomarańczowo-żółta, przy czym pomiędzy tymi kolorami występuje wyraźna granica Niewielki, mocno zakrzywiony dziób jest jasno-czerwony, przy czym u nasady jest jeszcze jaśniejszy. Kuper jest jasnozielony tak jak plecy, jakiekolwiek niebieskie przebarwienia, lub ciemniejszy kolor, są oznaką hybrydyzacji z innymi nierozłączkami. Nierozłączki niassa występują w południowej Tanzanii, północnym Zimbabwe i wschodniej Zambii. Po raz pierwszy nierozłączki te zostały opisane w 1864r, jednak dopiero w 1894r. Shelley uznał je za odrębny gatunek, a nie podgatunek innych nierozłączek. Sprowadzone do europy zostały w 1926r. szybko zaaklimatyzowały się i zaczęły rozmnażać. Jest to jeden z delikatniejszych gatunków, z tego powodu gatunek ten jest często krzyżowany z innymi nierozłączkami, szczególnie z podobnymi nierozłączkami Fischera. Oznakami krzyżowania może być ciemniejszy, jednorodnie czerwony, większy dziób, połyskliwe niebieskie pióra na kuprze, lub ich ciemniejsza barwa oraz zaszarzenie na twarzy i większy wzrost. Krzyżówki nie są gorszymi ptakami, nie ma z nimi dodatkowych problemów w hodowli, a poza tym są odporniejsze na stres i choroby. Wiadomo jednak także, że populacja nierozłączek niassa w naturze ciągle się kurczy. Ptaki z klatek mogą stać się jedynym rezerwuarem osobników w przypadku ewentualnej reintrodukcji. U nierozłączek niassa jako u pierwszych nierozłączek z białą obwódką wokół oczu powstała mutacja żółta z czerwonymi oczami. Została ona odkryta w latach 30-tych. Mutacja ta, zwana "lutino", jest recesywna, ale odmiennie niż u nierozłączek czerwonoczelnych nie jest ona sprzęgnięta z płcią. Cecha ta została przez krzyżowanie przeniesiona na inne gatunki - Fischera i czarnogłowe. Jest to jeden z najrzadszych
gatunków w hodowli.

 

Nierozłączki siwogłowe

Nierozłączki siwogłowe są niewielkie, osiągają długość 13cm przy wadze 25g. Tułów tych nierozłączek jest jasnozielony, skrzydła ciemniejsze. U gatunku tego nie występuje biała otoczka dookoła oczu. Dziób jest niewielki, blady. Płeć rozpoznaje się po ubarwieniu, samce mają głowę pokrytą bardzo jasnymi popielatymi piórami, które przy dobrej kondycji ptaka mienią się niebiesko. Głowy samic są zielono-szare. W naturze wszystkie młode opuszczające gniazdo mają ubarwienie samic, a siwy, jasny kolor głowy u samców zaczyna być widoczny dopiero po pierzeniu, co ma miejsce po 5-6 miesiącach od wylęgu. W przypadku ptaków trzymanych w niewoli często zdarza się, że popielata barwa u młodych samców pojawia się już wtedy, gdy opuszczają budkę lęgową, umożliwia to bardzo szybkie rozróżnienie płci wśród młodych nierozłączek. Nierozłączki siwogłowe są jedynym gatunkiem, który zamieszkuje Madagaskar i okoliczne wyspy. Ich naturalnym siedliskiem jest granica pomiędzy otwartą sawanną, a wiecznie zielonymi lasami. Występują w różnej wielkości grupach, często towarzyszą innym gatunkom małych ptaków. Ze względu na nieduże rozmiary nierozłączki siwogłowe wymagają pokarmu o większym rozdrobnieniu. Na wolności papugi te odżywiają się nasiona traw, zbożami oraz różnymi owocami. Lęgi odbywają się w dziuplach drzew, samice wyścielają ich dno źdźbłami traw, liśćmi i kawałkami kory. W hodowli dno budki należy wyścielić torfem lub trocinami, ponieważ część sami może złożyć jajka na gołym dnie budki, co uniemożliwia utrzymanie właściwej temperatury. Nie należy zapominać o zapewnieniu wysokiej wilgotności powietrza. Aby lęgi doszły do skutku ptaki potrzebują dużo miejsca, wskazana jest woliera. Samica znosi zazwyczaj 3-4 jaja, ale zdarza się, że lęg osiąga 7 sztuk. Ich wysiadywanie trwa 20 - 22 dni. Nierozłączki tego gatunku są wrażliwe na wilgoć i przeciągi, są też płochliwe. Uspokoić je może zamontowanie budki lęgowej, w której mogą się schować, gdy czegoś się boją. Skuteczną metodą na oswojenie ptaków tego gatunku jest ręczne karmienie piskląt. 

 

 

 

Nierozłączki górskie

Nierozłączki górskie są największymi z nierozłączek, osiągają długość 16,5 cm. U gatunku tego można rozpoznać płeć po różnicach w wyglądzie zewnętrznym. Samice są głównie żywo zielone, spody ich skrzydeł są zielono-czarne, a dziób czerwony. U samców pióra pod skrzydłami są całkowicie czarne, a gdy osiągają 9 miesięcy ujawnia się czerwone czoło. Naturalnym środowiskiem tych nierozłączek są góry Etiopii, nazwa taranta pochodzi od istniejącego tam pasma. Odnalezione zostały tam na początku 19w. Podgatunek nierozłączek górskich charakteryzujący się mniejszym dziobem i krótszymi skrzydłami odkryto dopiero w 1931r i uważany jest za płodniejszy. Zamieszkują one tereny wyniesione od 1300 do 2000 m n.p.m. Papugi te przystosowane są do niewysokich temperatur, na dworze nie szkodzi im niewielki przymrozek pod warunkiem, że ma ją cieplejsze i suche miejsce, gdzie mogą się schować. Żyjąc pośród gór ptaki te podczas lęgów nie wymagają wysokiej temperatury. Papugi te wyścielają tylko dno budki lęgowej, używając do tego czasami własnych piór, dobrym materiałem na gniazdo jest także słoma. Poszczególnych par nie powinno się trzymać w jednej wolierze lub klatce z innymi ptakami, bowiem samice w okresie lęgowym mogą stać się wyjątkowo agresywne. Gotowość do lęgów osiągają ptaki dwuletnie. Zazwyczaj na lęg składają się 4 jaja, wysiadywanie trwa 28 dni, młode opuszczają budkę lęgową po 7-8 tygodniach. Nierozłączki te mogą odbyć jeden, lub, co najwyżej dwa lęgi rocznie. Częstym dodatkiem do diety tych nierozłączek powinny być świeże owoce, a cennym dodatkiem są suszone figi. 

 

 

 

Nierozłączki czerwonoczelne

Gatunek ten jest najczęściej spotykany w hodowli, większość ptaków sprzedawanych w sklepach to właśnie nierozłączki czerwonoczelne. Ich popularność wynika z wielkiej podatności na prace hodowlane oraz wytworzenia największej ilości odmian barwnych. Nazwa tych nierozłączek pochodzi od czerwonego zabarwienia twarzy, plama czerwieni tworzy tzw. maseczkę. Tułów jest jasnozielony, skrzydła są ciemniejsze. Oczy nie posiadają białej obwódki. Dziób jest jasny, różowo żółtawy. Na kuprze znajduje się niebieska, dość jasna, błyszcząca plama. Młode ptaki są ubarwione podobnie jak dorosłe, kolor maseczki nie jest tak jaskrawy i nie występuje na czole. Bardzo młode ptaszki mają na dziobie ciemnobrązową plamę, która wraz ze wzrostem ptaka przesuwa się do końca dzioba i zanika. Ubarwienie samic i samców nierozłączek czerwonoczelnych jest prawie takie samo. Wiadomości te odnoszą się głównie do formy wyjściowej gatunku - zielonej. Nierozłączki czerwonoczelne znane są z wielkiej ilości odmian barwnych pochodzących z mutacji genów. Kolor ptaka zależy od występowania i ilości trzech podstawowych barw: ciemnobrązowej, żółto-czerwonej i niebieskiej. Ubarwienie odmienne niż u ptaka dzikiego powodowane jest najczęściej przez zmniejszenie lub całkowity brak wytwarzania tych barw. Zmiana genetyczna może zmienić sposób, w jaki pióra odbijają światło i jak jest w nich rozmieszczony barwnik. Nierozłączki te występują na zachodzie południowej Afryki, zamieszkują suche zbocza górskie na obrzeżach pustyni, przemieszczają się w odległe miejsca w poszukiwaniu wody. Występują w koloniach. Gniazda zakładają w niszach skalnych, gniazdach wikłaczy i wróbli. Materiał na gniazdo, samice zanoszą na miejsce wpleciony w pióra ogona i piersi. Umiejętność ta jest wrodzona, czego dowodem są obserwacje krzyżówek nierozłączek czerwonoczelnych i Fischera. Osobniki z takich hodowli przy budowie gniazda próbują przenosić paski kory pomiędzy piórami, mimo że nigdy nie widziały podobnego zachowania u innych ptaków. W końcu wybierają sposób przenoszenia budulca reprezentowany przez nierozłączki Fischera, nadal jednak próbują metody drugiego rodzica. W hodowli lęgi odbywają się w budkach lęgowych, materiał do zbudowania gniazda wewnątrz niej to świeże gałązki wierzbowe, które obdzierane są z kory, która następnie jest układana w gnieździe. W przypadku, gdy gałązki są zbyt suche samica moczy je najpierw w wodzie. Po sporządzeniu gniazda samica składa jajka po jednym co 1-2 dni. Docelową ilością złożonych jajek jest 3-5. Samica wysiaduje je przez 21-23 dni zaczynając po złożeniu pierwszego lub drugiego. W tym czasie samiec ją karmi i broni gniazda, czasami zastępuję partnerkę w wysiadywaniu. Małe nierozłączki opuszczają gniazdo po 5-6 tygodniach i jeszcze przez dwa są karmione przez samca. Ich pełne, dorosłe barwy będą widoczne za niecały rok, po pierzeniu. 

Wygenerowano w sekund: 0.00
1,439,127 unikalne wizyty